βασιλιά μου
σε ευχαριστώ που ανέστησες τη νεκρή ψυχή μου
την έκανες λευκό περιστέρι, να πετά ελεύθερη
μέσα στην αμόλυντη αγάπη του πατέρα θεού
και να είσαι ο Ιωσήφ μου, ο αληθινός πατέρας
που οδηγεί το παιδί του χωρίς πρέπει και μη
στο δρόμο της αναλαμπής..
«Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε η της Τριάδος εφανερώθη προσκύνησις του γαρ Γεννήτορος η φωνή προσεμαρτύρει Σοι αγαπητόν Σε Υιόν ονομάζουσα και το Πνεύμα εν είδει περιστεράς εβεβαίου του λόγου το ασφαλές Ο επιφανείς Χριστέ ο Θεός Και τον κόσμον φωτίσας δόξα Σοι»
Διαβάζοντας το ευαγγέλιο φωτίζεται ο νους
============================================
η συνέχεια στο δάσος μας.
http://toneraideniodasos.blogspot.com/2008/08/blog-post_30.html
Ικετεύομεν, οι δούλοι σου και κλίνομεν, γόνυ καρδίας ημών, κλίνον το ους σου Αγνή, και σώσον τους θλίψεσι, βυθιζομένους ημάς, και συντήρησον, πάσης εχθρών αλώσεως, την σην πόλιν Θεοτόκε.
Ώφθης φωτισμός, ημών και βεβαίωσις, όθεν βοώμέν σοι. Χαίρε άστρον άδυτον, εισάγον κόσμω, τον μέγαν ΄Ηλιον. Χαίρε Εδέμ ανοίξασα την κεκλεισμένην Αγνή. Χαίρε στύλε, πύρινε εισάγουσα, εις την άνω ζωήν το ανθρώπινον.
Την ωραιότητα της Παρθενίας σου, και το υπέρλαμπρον το της αγνείας σου, ο Γαβριήλ καταπλαγείς, εβόα σοι Θεοτόκε. Ποίον σοι εγκώμιον, προσαγάγω επάξιον; τι δε ονομάσω σε; απορώ και εξίσταμαι. Διό ως προσετάγην βοώ σοι. Χαίρε, η Κεχαριτωμένη.
Περιπλανιέμαι και τυχαία βρίσκομαι σ έναν ήσυχο τόπο. Εκεί, μακριά από την ασφυκτική προστασία των άλλων, προσπαθώ να ηρεμήσω, να σκεφτώ και ν ανακαλύψω με τις δικές μου δυνάμεις τον πραγματικό μου εαυτό.
Η εσωτερική μου αναζήτηση ολοκληρώνεται με μια μοιραία και σημαδιακή φιλία, που μου ανοίγει τον δρόμο για την αληθινή αγάπη...
Ακολουθώ τη φωνή της καρδιάς μου, για να ζήσω ελεύθερη, χωρίς υποκρισίες και δεσμεύσεις.....
μέσα στο δρόμο της αγάπης και της γαλήνης!!!!!
Νοσταλγώ τις ώρες που είμαστε μαζί
τίποτα δεν μπορεί να με κάνει
να νιώσω το ίδιο όμορφα….
πάει καιρός από τότε που τα μάτια μου
αντίκρισαν για πρώτη φορά τα δικά σου…
ήρθες ξαφνικά στη ζωή μου
σαν μια αναπάντεχη καλοκαιρινή μπόρα….
ήρθες και μαζί σου έφερες το χρώμα στο μουντό μου γκρίζο
το χαμόγελο στα σφραγισμένα μου χείλη
το δάκρυ χαράς στις λίμνες θλίψης των ματιών μου
το φως στο σκοτάδι.....
κύριε μου πόσο όμορφα είναι να με συντροφεύεις
να μου χαρίζεις το χαμόγελο σου και να μου
ζητάς με αγάπη να σε ακολουθήσω στην οδό σου….
μη με εγκαταλείψεις ούτε για μια στιγμή
χάρισε μου την αγάπη και την πραότητα στην καρδιά
και φρόντισε κάθε ψυχή που σε αναζητά να παίρνει
το φως και μαζί σου στα Ουράνια να πετά...........
Μέσα στο σκοτάδι της ψυχής
ήρθε το Άγιο Φως
για να την αναστήσει και να λυτρωθεί
μέσα στα κύματα με έμαθες να κολυμπώ
τίποτα να μην φοβάμαι
και τον Κύριο να ακολουθώ
άνοιξες το πορτάκι της ψυχής
έδιωξες τους φόβους και τα μη
και μ’ άφησες να κάνω μια νέα αρχή
άγγιξε την ψυχή μου η αγάπη σου η αγνή
που δεν θέλει τίποτα για ανταμοιβή
το χέρι μου σου παρέδωσα από την αρχή
και ακολούθησα με πίστη τη διαδρομή
πατέρα μου γλυκέ
χάρισε το Φως σου σε όλες τις ψυχές
να φύγει ο πόνος, να φύγει η θλίψη
να έρθει η αναλαμπή.......
Tον νυμφώνα σου βλέπω, Σωτήρ μου,
κεκοσμημένον και ένδυμα ουκ έχω,
ίνα εισέλθω εν αυτώ˙ λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής,
φωτοδότα, και σώσον με.
Είμαι εδώ και περιμένω να φανείς
ο χρόνος κυλάει, οι μέρες περνούν γοργά
κι όμως η καρδιά αντέχει, δεν την νοιάζει να περιμένει
γιατί ξέρει να αγαπάει αληθινά
ένας άγγελος μου φέρνει είδηση από ψηλά
υπομονή μου ζητάει να κάνω και όλα θα πάνε καλά
αυτός που ξέρει να περιμένει, μου λέει
πάντα στο τέλος νικά
μια βαθιά ανάσα από τα σπλάχνα βγαίνει
και δυο μάτια δακρυσμένα και μελαγχολικά
μια ευχή στον άγγελο κάνουν
τα λόγια του να βγουν αληθινά
η καρδιά δεν ζητάει παλάτια
μόνο αγάπη και ζεστασιά
για να μπορεί να κουρνιάσει τα βράδια
και να βρει παρηγοριά
μην αργήσεις να φανείς ......
Ήταν κάποτε ένας βασιλιάς που θα έδινε βραβείο στο ζωγράφο εκείνο που θα έφτιαχνε τον καλύτερο πίνακα της ειρήνης. Πολλοί καλλιτέχνες προσπάθησαν. Ο βασιλιάς είδε όλους τους πίνακες, όμως μόνο δύο ήταν εκείνοι που πραγματικά του άρεσαν και θα έπρεπε να διαλέξει μεταξύ αυτών. Ο ένας πίνακας είχε μια ήρεμη λίμνη. Η λίμνη ήταν ένας τέλειος καθρέφτης και τα βουνά γαλήνια ορθώνονταν σαν πύργοι τριγύρω της. Και από πάνω, ο γαλάζιος ουρανός με λευκά χνουδωτά σύννεφα. Όλοι όσοι έβλεπαν τον πίνακα σκέφτονταν ότι αυτός είναι ο τέλειος πίνακας της ειρήνης. Ο άλλος πίνακας είχε και αυτός βουνά. Όμως αυτά ήταν κακοτράχαλα και γυμνά. Ο ουρανός ψηλά ήταν άγριος, έβρεχε και έριχνε αστραπές. Στην πλαγιά του βουνού έπεφτε με ορμή ένας αφρισμένος καταρράκτης. Το τοπίο δεν φαίνονταν καθόλου ειρηνικό. Όταν όμως ο βασιλιάς κοίταξε προσεκτικά, είδε πίσω από τον καταρράκτη ένα μικρό θάμνο σε μια σχισμή του βράχου. Στο θάμνο ένα πουλί είχε κάνει τη φωλιά του. Εκεί, στη μέση των άγριων ορμητικών νερών, κάθοταν το πουλί πάνω στη φωλιά......η τέλεια ειρήνη.
Ποιος πίνακας νομίζετε ότι κέρδισε το βραβείο;
Ο βασιλιάς διάλεξε το δεύτερο πίνακα. Και ξέρετε γιατί; «Επειδή», εξήγησε ο βασιλιάς, «ειρήνη δε σημαίνει να είσαι σε ένα μέρος όπου δεν υπάρχει καθόλου θόρυβος, προβλήματα ή σκληρή δουλειά. Ειρήνη σημαίνει να είσαι τριγυρισμένος απ’ όλα αυτά και εντούτοις να είσαι ήρεμος μέσα σου. Αυτό είναι το αληθινό νόημα της ειρήνης.»
Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα.
Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.
Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.
Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.
Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,
«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.
«Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.
«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.
Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου».
«Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.
Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:
«Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».
Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.
Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.
Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση:
«Γνώση, ποιος με βοήθησε»;
«Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
«Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε η Χρόνος;»
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:
«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».
Μάνος Χατζιδάκις
